Storythai

ปล. จากพาทที่แล้ว นู๋เมะโดนด่าไปเยอะเลยอะ หาว่าบ้านนอกงี้! 5555 มันก็จริงเน๊อะ คนเมืองกรุงเค้าทำกันที่หนายยย ไอ้ตะโกนแล้วชี้ป้ายน่ะ ฮ่าๆๆ

พักนี้คนแต่งนอนดึก (เอ่อ ไม่ดึกหรอกค่ะ เช้าเลย...) ใครคิดว่าอยู่ถึงช่วงกลางคืน(เวลาออกหากินของคนแต่งเอง) ก็แอดเอมมาคุยกันเน๊อะ..(ใครเค้าจะไปเป็นผีปอบเหมือนแกวะ -"-)

Tsuki_sora_kame@hotmail.com

สายด่วนผีปอบออนไลน์ รออยู่ 1900 -1900- จิน รักเมะ (อ่ะเฮ้ยยย ไม่เกี่ยวกันแล้ว) ฮ่าๆๆๆๆ

เอาเป็นว่าไปอ่านกันเถอะค่ะ ไม่รั้งไว้แล้ว -_-

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


[[-New Fic-]]......* Natsu no Kaze* ......{Ch.9}

ACT. Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya

Story Fiction By :: [[-kaMekaNe-]]


เช้าที่แสนสดใสวันนี้จินเลือกที่จะตื่นก่อนคนตัวเล็ก เพราะด้วยนิสัยชอบตื่นเช้าอยู่แล้ว...ก่อนลุกขึ้นเข้าห้องน้ำจัดการทำภารกิจยาทเช้าในห้องน้ำ พร้อมชุดไปรเวทวันใหม่ แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม...เขาเหลือบมองนาฬิกา เข็มสั้นเพิ่งจะชี้เลข7 และเข็มยาวเพิ่งไปยังเลข 6 ก่อนเดินหายเข้าไปในครัวอีกครั้งพร้อมเสียงดังจากอุปกรณ์ทำครัวต่างๆ....กลิ่นหอมอ่อนๆ จากห้องครัวลอยกระทบจมูกโด่งเรียวของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน...ทำเอาคนตัวเล็กกลืนน้ำลายเอื้อกลงคอด้วยความหิว...

ตื่นแล้วเหรอ? นักร้องดังในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำ เอ่ยทักคนตัวเล็ก พลางจัดอาหารใส่จานด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

ท่านจินทำอะไรทานหรือ? หอมจัง เด็กหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายลงคอให้อีกคนขำเล่นๆ

ไข่หวาน กับซุปสาหร่าย...ในชีวิตชั้นทำเป็นแค่2อย่างนี้แหละ จินตอบ บอกสรรพคุณให้เสร็จสรรพ

ถ้าอยากกินก็ไปอาบน้ำก่อนไป...ใส่เสื้อผ้าที่ซื้อมาให้เมื่อวานด้วย จินหันบอกคนตัวเล็ก ก่อนหันกลับไปทำอาหารต่อ คาเมะพยักหน้าก่อนเดินกลับเข้าห้องไปทำตามคำสั่งของจิน...ไม่นานเท่าไหร่ก็เดินกลับมาอีกครั้ง พร้อมชุดใหม่ที่จินซื้อให้เมื่อวาน

ข้าว่าชุดนี้มันแปลกๆ ยังไงชอบกล? คาเมะบ่นพึมพำ ขมวดคิ้วกับเสื้อผ้าแปลกตา ก้มมองดูตัวเองในชุดกางเกงสามส่วนสีดำ เสื้อกล้ามสีขาว และทับด้วยเสื้อฮูดแขนกุดสีชมพูอีกทีหนึ่ง...ก่อนเดินทอดน่องไปยังโต๊ะทานข้าว โดยมีจินเดินตามหลังมาพร้อมอาหารเช้าหอมฉุย มือหนาจัดแจงจานอาหารบนโต๊ะชั่วครู่ก่อนนั่งลงตามบ้าง

อร่อยไม่อร่อยก็ต้องกินให้หมด เข้าใจมั้ย? จินใจร้ายไปไหม บังคับให้เด็กไม่รู้อิโหน่อิเหน่กินอาหารฝีมือตัวเอง...

อื้อ...ถึงจะไม่อร่อยข้าก็จะกินไม่ให้เหลือเลย คำตอบของคาเมะ พร้อมรอยยิ้มใสๆ อีกแล้วมันทำให้หัวใจจินเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนไม่กล้าสบตาคู่สวยที่แสนใสซื่อนั้น จึงแกล้งลงมือทานอาหารก่อน คาเมะถึงลงมือทานตาม

ทานแล้วนะขอรับ! เด็กหนุ่มตะโกนเสียงดัง รีบลงมือทานอาหารบนโต๊ะด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ทานอาหารฝีมือจินอย่างเอร็ดอร่อย จนชายหนุ่มนึกว่าคนตัวเล็กฝืนกิน

ไม่ต้องแกล้งยิ้มก็ได้ ถ้าไม่อร่อยก็บอก ชั้นไม่ว่าหรอก นักร้องหนุ่มเอ่ยบอก คาเมะส่ายหน้าไปมา

ผู้ใดเคยบอกว่าไม่อร่อย...แต่ข้าว่าอร่อยที่สุด....ข้าชอบ น้ำเสียง และสายตาที่สบตาจิน มันทำให้จินรู้ว่าคำพูดทั้งหมด ล้วนแล้วออกมาจากใจคาเมะจริงๆ ชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งกินเงียบๆ พร้อมกับความรู้สึกดีๆ ข้างใน

She said never look back..~ เสียงริงโทนที่ตั้งใหม่ดังขึ้น พร้อมสั่นครืดๆ บนโซฟารับแขก จินวางตะเกียบลง พลางด่าไอ้คนที่โทรมาขัดจังหวะในใจ พอคว้ามือถือได้ เห็นหน้าจอว่าเป็นใครก็รีบกดรับทันที

เออ...ว่าไงวะไอ้ยู น้ำเสียงดูหงุดหงิด ส่งให้ปลายสายฟัง

// ไอ้จินมึงเปิดทีวีด่วนเลย!! // ปลายสายกลับโต้ตอบด้วยการออกคำสั่ง จินจึงคว้ารีโมทกดเปิดทีวีจอแบนขนาด 50 นิ้วทันทีภาพในจอแก้วสี่เหลี่ยมทำเอาจินถึงกับยืนนิ่ง เขากดเวียนช่องไปเรื่อยๆ ไม่ว่าช่องไหนก็มีแต่...ข่าวและภาพแอบถ่ายเขาทั้งนั้นทุกภาพตั้งแต่ในร้านอาหาร ทั้งเดินจับมือกันช้อปปิ้งซื้อของ หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มของจินที่มีให้ร่างบางโดยไม่รู้ตัว หรือ พูดง่ายๆ ว่าทุกอิริยาบถที่สามารถทำให้เป็นข่าวหน้าหนึ่งได้ ตอนนี้ปรากฏแก่ผู้คนไปทั่วเกาะญี่ปุ่นแล้ว

นี่เป็นภาพแอบถ่ายจากนักข่าวคนหนึ่งที่บังเอิญถ่ายได้ในช่วงค่ำวานนี้...และเด็กหนุ่มในภาพพวกนี้ที่ได้รอยยิ้มของอะคานิชิคุงเป็นใครกัน และมีความเกี่ยวข้องกันเช่นไร ช่วงเย็นเราจะรีบรายงานให้ทราบ... ไม่ทันที่นักข่าวพูดจบ จินก็กดรีโมทปิดมันเสีย ด้วยความหนวกหู

// อีก 20 นาทีชั้นจะไปรับที่คอนโด คราวนี้เตรียมคำแก้ตัวดีๆ กับบอสและพวกนักข่าวเลยนะ!! // แล้วปลายสายก็กระแทกหูวางไป จินค่อยๆ ละโทรศัพท์ลงช้าๆ

เมื่อครู่ข้าเห็นภาพท่านกับข้าในนั้นด้วย ด้วยความไม่รู้ คาเมะจึงพูดในสิ่งที่ตัวเองเห็น พร้อมกับยิ้มให้จินเช่นเดิม

นั่งเงียบๆ แล้วกินข้าวไปซะ!! แต่ทว่าชายหนุ่มกลับตะคอกเสียงดังใส่ ด้วยสีหน้าท่าทางหงุดหงิดโมโห ก่อนเดินปึงปังเข้าไปในห้องนอน ปล่อยให้คาเมะนั่งกินข้าวเงียบๆ คนเดียวด้วยสีหน้าเศร้าๆ

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::



อะคานิชิ จิน ควงเด็กหนุ่มเดินช้อปปิ้งย่านห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

ข่าวลือเป็นจริง อะคานิชิ จิน เป็นเกย์ กล้าควงเด็กหนุ่มหวานใส่กันอย่างไม่อาย!

นักร้องดังอะคานิชิ จินควงแฟนคลับ มั่วกันถึงคอนโด~

ตุ้บ! หนังสือพิมพ์หลายฉบับกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเจ้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ อย่างคุณคิตาคาว่า นักร้องหนุ่มได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง

ช่วยอธิบายภาพพวกนี้มาหน่อย บอสเอ่ยเสียงเรียบ จินเหลือบตามองภาพเขาจูงมือคาเมะ และยิ้มให้กันราวกับเป็นคู่รัก ปรากฏลงบนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ และภาพต่างๆ นานา หรือจนกระทั่งภาพที่เขากับคาเมะเดินเข้าไปในคอนโด....เขาจะไม่โมโหเลย ถ้าไอ้พวกนักข่างงี่เง่า ไม่เขียนข่าวประโยคสุดท้าย! ใส่ร้ายป้ายสีให้คาเมะที่ไม่รู้เรื่องอะไร

คราวก่อนที่นายมีข่าวกับนางแบบก็แทบจะแก้ตัวไม่ขึ้น ดีนะที่อีกฝ่ายช่วยมายืนยันถึงได้เงียบไป น้ำเสียงของบอสไม่ได้ดูเหมือนคนโกรธ หรือ ไม่พอใจอะไร

ผมขอโทษครับ จินก้มหัวให้ผู้อาวุโสกว่า

แล้วเด็กผู้ชายในรูปนี้ใคร? อย่าบอกนะว่าอะคานิชิ จิน นักร้องไฟแรงชอบผู้ชายด้วยกัน แล้วคุณคิตาคาว่าก็ขำเบาๆ ราวกับคนไม่ทุกข์ร้อนอะไร

ขืนเป็นแบบนั้น มันก็เข้าทางพวกนักข่าวไปใหญ่ งานนี้นายเละไม่เป็นท่าแน่ บอสถอนหายใจ คำพูดของบอสทำเอาจินถึงกับนิ่ง

เอ่อ....เด็กคนนั้นลูกพี่ลูกน้องผมเองครับ คราวนี้เหมือนเสียงสวรรค์ดังขึ้นจากด้านหลัง จินหันกลับไปมองยูอิจิ ด้วยความไม่เข้าใจ

ลูกพี่ลูกน้อง? บอสทวน ยูอิจิพยักหน้า

ครับ....เขามาจากซัปโปโร เพิ่งมาถึงโตเกียวเมื่อวานนี้ แล้วผมไม่ว่างพอดีก็เลยให้จินพาไปเดินซื้อของ..น้องชายผมเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย ภาพก็เลยออกมาเป็นแบบนั้น ทุกอย่างมันเป็นความผิดผมเองครับ ยูอิจิเอ่ยความเท็จยกใหญ่ จินมองเพื่อนรักที่รับผิดตัวเองด้วยความรู้สึกผิดในอก

เอาเถอะ....อย่างน้อยงานนี้ก็แก้ตัวง่ายหน่อย เพราะคู่กรณีเป็นผู้ชาย

เอาล่ะ เดี๋ยวได้เวลาแถลงข่าวแล้วก็ช่วยกันเตรียมคำแก้ตัวไว้ดีๆ ล่ะ บอสเอ่ยสั่งไว้แค่นั้น จินและยูอิจิพยักหน้า โค้งให้บอส ก่อนเดินออกไป

ยู.....

แก้ตัวเหมือนที่ชั้ียร์ ยูอิจิพูดเสียงเรียบ สีหน้านิ่งก่อนเดินออกไป..จินถอนหายใจ รู้ว่าตอนนี้ยูอิจิกำลังโกรธเขามาก เพราะนี่คือนิสัยที่แท้จริงของยูอิจิ ถ้าเขาหรือคนอื่นทำให้โกรธ ยูอิจิจะแสดงอาการออกมาด้วยการนิ่งเฉยจนดูน่ากลัว

ท่ามกลางความตรึงเครียดกลับมีรอยยิ้มเหยียดของใครบางคนแอบดูอยู่ด้วยความสะใจ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

พรึ่บ!

แช๊ะ แช๊ะ!! ทันทีที่ร่างของนักร้องดังปรากฏบนเวที แสงแฟรช และเสียงชัตเตอร์จากกล้องหลายสิบตัวต่างก็ทำงานกันโดยอัติโนมัติ แสงแฟลชวูลวาบปะทะใบหน้าหล่อจัดของนักร้องดังอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มถอนหายใจทิ้งเรียกกำลังใจที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ก่อนยิ้มสู้กล้อง

สวัสดีครับ ผมอะคานิชิ จินครับ ชายหนุ่มเอ่ยทักทายอย่างใจเย็น

อะคานิชิคุงค่ะ เรื่องข่าวที่ปรากฏออกมาเมื่อเช้าเป็นอย่างไรกันแน่ค่ะ! นักข่าวจากองค์กรหนึ่งเอ่ยถามขึ้นตามหน้าทีและความอยากรู้

ข่าวที่เขียนว่าอะคานิชิคุง ควงแฟนคลับนั่นด้วย ช่วยอธิบายด้วยค่ะ นักข่าวอีกคนตะโกนถาม จินใช้ยิ้มรอยยิ้มพิฆาตตอบกลับ พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม และท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร

ผมว่าพวกคุณคงเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว....เด็กผู้ชายในภาพเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของผู้จัดการผมครับ

เขาเพิ่งมาจากซัปโปโร ผมก็เลยพาเขาไปเดินซื้อของ ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจแน่นอนครับ จินยิ้มกลับ

แต่ในภาพมันฟ้องนะคะ เพราะดูท่าทางไม่เหมือนพี่น้อง หรือ คนรู้จัก...หรือว่าจินคุงชอบผู้ชายด้วยกันอย่างนั้นใช่ไหมค่ะ? คำถามของนักข่าว มือที่อยู่ใต้โต๊ะกำแน่นด้วยความโมโหในใจ แต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้ จินจึงต้องยิ้มสู้

ฮะๆๆ...เรื่องเดินจับมือน่ะเหรอครับ

น้องเขาเพิ่งมาจากต่างจังหวัด ถ้าผมไม่ค่อยดูแลเขา...ถ้าเกิดหลงขึ้นมาจะลำบากได้ ภาพที่เห็นทุกคนอาจจะคิดว่าผมเป็นเกย์ หรือ ชอบผู้ชาย แต่ผม ขอปฏิเสธครับ...ผมยังเป็นผู้ชายปกติดี คำตอบของจิน ทำเอาแฟนคลับที่นั่งอยู่ห่างๆ กรี๊ดเบาๆ ด้วยความดีใจ แต่แท้จริงแล้ว ภายในใจจินรู้สึกอึดอัดกับคำแก้ตัวคำสุดท้าย มันเหมือนกับว่า เขากำลังหลอกตัวเองอยู่...

โชคดีที่คาเมะเปิดทีวีไม่เป็น และ โชคดีที่คาเมะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับจินมากนัก
เด็กหนุ่มจึงยังคงมีความหวังในใจ และ รอคอยการกลับมาของจินตลอดเวลา
เพราะถ้าประโยคเมื่อครู่ คนตัวเล็กได้รับฟัง
มันอาจทำให้ความหวังน้อยๆ ในหัวใจพังทลายลงไม่มีชิ้นดีเลยก็ได้

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ภาพข่าวเกี่ยวกับนักร้องดัง และปมปัญหาต่างๆ คลี่คลายลงไปในทางที่ดี และมีวี่แววว่าจะฉุดเรทติ้งให้นักร้องดังคนนี้เพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว จึงไม่น่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่นัก และที่น่ายินดีก็คือแฟนคลับต่างเข้าข้าง และให้การสนับสนุนเขามากขึ้นไปอีก จึงกลายเป็นว่าข่าวงานนี้ของจิน ทำประโยชน์ได้ดีอย่างคาดไม่ถึง...จะมีก็แต่ยูอิจินั่นแหละ ที่ยังไม่ยอมคุยกับเขาดีๆ เหมือนทุกครั้ง หรือว่าจะโกรธจริงๆ

แกโกรธอะไรชั้นนักหนาวะ! ในที่สุด จินก็ทนไม่ไหว โพล่งถามขึ้น โคคิที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้นักร้องดัง เหลือบมองผ่านกระจก ไม่พูดอะไร

แกมีความลับอะไรอยู่ใช่มั้ย? ยูอิจิไม่ตอบคำถาม แต่เขาเลือกที่จะถามจินมากกว่า

คะ....ความลับอะไร? จินตะกุกตะกัก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

คนอย่างแกอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่...ทำไมชั้นจะไม่รู้นิสัยแก

ถ้าไม่พูด แกกับชั้นก็ไม่ต้องมาคุยกัน ยูอิจิเอ่ยแค่นั้น น้ำเสียงเฉียบขาดให้รู้ว่าเขาทำจริงแน่

เฮ้ยยู แกอย่าเอาแต่อารมณ์ดิ จินเริ่มขัดข้อ งอแงเป็นเด็ก

แกนั่นแหละ!! ทำเรื่องไว้ยังไม่สำนึกอีก คราวก่อนก็ทีนึงกับนางแบบอวบอึ๋มอะไรนั่นน่ะ

คราวนี้ก็มาเรื่องนี้อีก แถมยังโดนครหาว่าเป็นเกย์ งามหน้ามั้ยหล่ะพ่อนักร้องคนเก่ง!! ยูอิจิเหลืออด เขาเผลอตวาดเสียงดังลั่นรถ จินถอนหายใจทิ้งแรงๆ เบือนหน้าหนีออกไปนอกกระจก

ถ้าคิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน ไม่มีความลับต่อกันละก็ ชั้นจะไม่โกรธเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

แต่ถ้านายปิดปากเงียบ ชั้นก็จะถือว่าแกไม่ใช่เพื่อน! ยูอิจิทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนปล่อยให้ภายในรถเงียบลงดังเดิม โคคิลอบมองทั้งจิน และ ยูอิจิเป็นระยะๆ ส่วนตัวเลือกที่จะเงียบตาม ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คาเมะเอาแต่ถอนหายใจ เดินวนไปวนมารอบห้อง ชะเง้อคอไปยังหน้าประตู รอคนร่างหนากลับมา อดเป็นห่วงไม่ได้ที่เห็นเมื่อเช้าจินท่าทางแปลกๆ ทั้งโมโห และ หงุดหงิด ไม่เหมือนตอนแรกที่เขาตื่นมา เห็นจินทำอาหารให้กิน หรืออาจจะเป็นเพราะเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมสีขาวที่จินเรียกมันว่ามือถือหรอกหรือ ที่ทำให้จินเป็นแบบนั้น แต่มันเรื่องอะไรกันเล่า เขาไม่เห็นจะเข้าใจ

แกร๊ก ประตูห้องเปิดออก เรียกความสนใจให้คนตัวเล็กหลุดจากภวังค์ รีบวิ่งไปหาจินที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเครียดๆ

ท่านจินเป็นอันใดไปหรือ? ข้าเห็นท่านดูไม่สู้ดีตั้งแต่เมื่อเช้า สีหน้าซื่อๆ ของคาเมะ ทำให้อารมณ์หงุดหงิดจากเรื่องเมื่อเช้าลดลงไปบ้าง จนตัวเขาเองแปลกใจ

ไม่มีอะไรหรอก.... น่าแปลกที่จินไม่ตวาด หรือตะคอกใส่คาเมะ

แล้วเหตุใดท่านถึงทำหน้า ราวกับยักษ์เล่า? คาเมะพยายามทำให้อีกคนตลก แต่จินกลับไม่ตลกด้วย ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา เบี่ยงตัวเดินมายังโซฟา กระแทกก้นอวบๆ ลงด้วยความหนักใจ เพราะคิดหนักเรื่องยูอิจิ

ไม่มีอะไร เหตุใดถึงต้องถอนหายใจ....

ข้าท่องกลอนให้ฟังเอาไหม? ข้าแต่งกลอนเก่งนะ คาเมะทำตาแป๋ว ยื่นข้อเสนอให้ จินพยักหน้าไปมาแบบขอไปที คาเมะจึงยิ้มออกมา

เอากลอนไหนก่อนดี....อืม คาเมะทำท่าคิดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงดังหวังให้อีกคนยิ้ม

แจ่มแจ่มจันทร์กระจ่าง ลอยกลางเวหาหาว
ไร้เมฆและแสงดาว พราวแสงเด่นงามเต็มดวง
จันทรากระจายแสง สว่างแจ้งนภาสรวง
บุหลันลอยเด่นดวง ติดตรึงทรวงดวงจันทรา

......ร่างบางร่ายจบถึงกับยิ้มออกมา แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อจินยังคงทำหน้าเครียด...

กลอนบ้าอะไรมีแต่ดวงจันทร์ แล้วก็เมฆฟังแล้วปวดหัวชะมัด! จินส่ายหน้าไปมา คนอย่างเขาไม่ชอบอะไรวกไปวนมา เหมือนพวกกลอนพวกนี้ คาเมะพ่นลมเมื่อยังเห็นจินทำหน้าบึ้ง

อ่ะ! ข้านึกออกแล้ว....คราวนี้ท่านฟังดีๆ นะ คาเมะอมยิ้ม เมื่อนึกกลอนได้ จินพยักหน้าแบบเริ่มรำคาญ แต่ก็พยายามนั่งฟังอีกคนพล่าม

ท่านจินหน้าตาหล่อดี นั้นไซร้
เหตุไฉนทำสีหน้าเครียด บึ้งตึง
แต่ทว่าคาเมะคนนี้ ฤาจะสน
หากหน้าท่านจะเป็นคนหรือ ดั่งยักษ์

...สิ้นเสียงเจื้อยแจ้ว ทำเอาจินถึงกับขำเบาๆ เมื่อคาเมะเห็นอีกคนเริ่มยิ้มแล้ว เด็กหนุ่มก็ไม่ละความพยายามแต่งกลอนสดต่อไป คนร่างบางกระแอมพอเป็นพิธีก่อนเอ่ยร่ายต่อ

ท่านจิน ท่านจิน ท่านจิน
ท่านมีพระคุณกับข้าเหลือหลาย
ท่านมอบหมั่นโถวให้ท้องข้าอิ่มสบาย
แต่ไม่วายท่านจินนี้ ขี้บ่นแท้

...คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยประกอบไปด้วย กลอนต่อว่าแบบนี้จินเพิ่งเคยได้ฟัง เขาขำออกมาอีก

มีอีกนะ....อืมม คาเมะทำท่าคิด กรอกตาไปมา ก่อนเอ่ยต่อ

อันตัวข้า มีนามว่าคาซึยะ
เรื่องเย็บปักถักร้อย สู้ไม่ถอย
ทำอาหาร คาวหวาน แสนอร่อย
แต

....คราวนี้ทำเอาจินเลิกคิ้วขึ้น ไม่นึกว่าคนตัวเล็กจะแต่งกลอนชมตัวเองเป็นด้วย อีกแล้วที่จินขำออกมาโดยไม่รู้ตัว คาเมะเห็นเด็กหนุ่มจึงยิ้มกว้าง ก่อนท่องกลอนบทสุดท้ายให้อีกคนฟัง

ยามท่านจินหัวเราะ ข้าสุข
ยามท่านจินทุกข์ ข้าเศร้า
ยามท่านจินเงียบ ข้าเหงา
ยามท่านจินสุข ข้าดีใจ

...กลอนบทนี้ของคาเมะ ทำเอาจินที่หัวเราะอยู่นิ่งทันที แต่รอยยิ้ม และดวงตาใสซื่อของคาเมะยังคงจับจ้องใบหน้าหล่อจัดไม่วางตา...กลอนบทสุดท้าย มันทำให้จินรับรู้ถึงความรู้สึกของคาเมะ ไม่ว่ายังไงคาเมะก็อยากให้เขายิ้มตลอดเวลา ยอมท่องกลอนไม่ได้เรื่อง เพียงเพื่อรอยยิ้มเขาแค่นั้นเอง ...และมันทำให้เขาใจเต้นแปลกๆ ตามไปด้วยสิ...ทั้งที่เขาควรจะหัวเราะได้เต็มปาก และกล้าต่อปากต่อคำคนตัวเล็กเหมือนเมื่อทุกครั้ง กล้าตะโกนเสียงเสียงดังใส่ แล้วบอกว่า กลอนนายมันแย่ชะมัด เพียงแค่นี้เขากลับกลับไม่ได้...เพราะมันเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างอึดอัดในใจอย่างบอกไม่ถูก หรือ จะเป็นเพราะว่า

ผมยังเป็นผู้ชายปกติดี~ คำพูดตอนแถลงข่าวคอยตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจ หรือคงจะเป็นเพราะคำพูดพวกนั้นมันดูขัดกับความรู้สึกในใจลึกๆ หรือว่า เขา....อาจชอบคาเมะแล้วก็ได้

ท่านจินชอบทำหน้ามุ่ยอีกแล้ว!! คนตัวเล็กต่อว่าเสียงดังทันที ทีเห็นร่างหนาคิ้วขมวด จินถึงกับสะดุ้งน้อยๆ

ไม่มีอะไรหรอก จินตอบปัด เบือนหน้าหนีอีกคน

แล้วเหตุใดท่านถึงยังทำหน้าบึ้งตึงอีกเล่า ข้าอุตส่าห์แต่งกลอนให้ฟังตั้งยืดยาว คาเมะทำท่าน้อยใจ จินจึงหันกลับมา

กลอนแบบนี้ อย่าไปแต่งให้ใครเค้าฟังนะ...เค้าจะได้ขำตาย จินพูดไปก็อมยิ้มไป คาเมะเห็นจินยิ้มแล้ว เด็กหนุ่มก็ยิ้มตาม

ดีเสียอีก คนผู้นั้นจะได้มอบรอยยิ้มให้ข้า คำพูดของคาเมะทำเอาจินโหวงในหัวใจ

แต่ข้าไม่แต่งให้ผู้ใดฟังหรอก นอกจากท่านคนเดียว! เพราะข้าชอบรอยยิ้มของท่านที่สุด คาเมะตอบเสียงหนักแน่น เล่นเอาจินนั่งนิ่งทำตัวไม่ถูก เกิดมานักร้องดังอย่างเขาเพิ่งเคยเจอ คนแบบนี้เป็นคนแรก และ รู้สึกดีกับร่างนี้เสียด้วยสิ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

เพล้ง!! แก้วบางใสแตกกระจายเพราะแรงเควี้ยงตามอารมณ์ของใครบางคน



โธ่เว้ย!! ทำไมมันเป็นแบบนี้วะ!! ชายหนุ่มร่างหนา นั่งกุมขมับด้วยอารมณ์โกรธจัด เมื่อเผลอมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่กลับเห็นป้ายโฆษณาน้ำหอมตัวใหม่ขนาดใหญ่มหึมา แปะอยู่ทั่วกระจายกลางกรุงโตเกียว และแน่นอน น้ำหอมรุ่นนี้ขายดีเป็นอันดับหนึ่ง ทะลุเป้าเกิดคาด...และไหนจะกระแสตอบรับเกี่ยวกับข่าวเรื่องจินกับเด็กหนุ่มนิรนาม กลับดีเกินที่คาดคิดไว้ ว่าข่าวนั้นควรจะทำให้จินเสียหายจนคาดว่าคงไม่ได้เกิดในวงการอีกต่อไป ยิ่งคิดชายหนุ่มก็รู้สึกเคียดแค้นและเกลียดชังเด็กเมื่อวานซืนเช่นจินหลายเท่าตัว

เพราะความคิดเด็กๆ เป็นยังไงไอ้จินมันก็ยิ่งดังเข้าไปอีก

นายคงคิดว่าใช้เด็กผู้ชายเป็นข่าวแล้วทำให้จินมันดับลงได้ง่ายๆ เหรอไง? คิดผิดซะแล้ว ผู้จัดการประจำตัวเอ่ยขึ้น พลางกระดกแก้วไวน์ชั้นดีเข้าปาก

คิดผิด? ชั้นคิดผิดยังไง! โช!! ทักกี้ถามกลับ ซากุราอิ โช ยิ้มมุมปาก

อย่าลืมซิ...ก็ไอ้เด็กนั่นมันเป็นผู้ชาย มันต้องแก้ข่าวง่ายกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว

ถึงแม้จินมันจะมีข่าวโคมลอยว่ามันชอบผู้ชายก็เถอะ...ถ้าเจ้าตัวบอกปฏิเสธ ข่าวก็จบ นายก็เสียแรงฟรี โชกล่าว ทักกี้ถอนหายใจทิ้ง กำหมดแน่น ใบหน้าเคียดแค้น เมื่อนึกถึงคู่แข่งตัวฉกาจ

หึ..... ทักกี้หันหน้ากลับมา ยิ้มมุมปาก

ถ้าเก่งนักก็ช่วยกันคิดแผนทำให้ไอ้จินดับลงให้ได้เซ่ะ!!! ทักกี้ตะคอกเสียงดัง โชยิ้มอ่อนๆ

แน่นอน.....เรื่องนั้นมันอยู่ในหัวสมองชั้นแล้ว ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอกับแผนการบางอย่างที่อยู่ในหัวสมอง แม้แต่ทักกี้เองก็ไม่อาจรู้ว่ามันคืออะไร



To Be Continue_______________>

[[-kaMekaNe-]] Say::

เป็นไงบ้างคะ ตอนนี้...นู๋เมะร่ายกลอนให้พี่จินฟังซะจนคนแต่งยังนั่งขำ...กลอนที่จินบ่นว่ามีแต่ดวงจันทร์กับเมฆ เราไม่ได้แต่งเองหรอกค่ะ หัวสมองไม่คล่องกับกลอนแบบนั้น....แต่อันหลังๆ ที่แต่งให้จินพี้ยนๆ นู๋เมะแต่งค่ะเราม่ะเกี่ยว( เอิ๊กกโยนความผิดให้น้องซะงั้น) 5555

เครดิตเจ้าของกลอนบทแรกนะค่ะที่เราขอยืมมา :: ไคลิกา

ถึง KIBI :: พี่นึกว่าหายไปไหน ไม่เห็นเม้นมา2ตอน ที่ไหนได้ไปเกยตื่นนั่นเอง...ว่าแต่ที่หาดไหนเหรอค่ะ เผื่อพี่อาจเคยไปเกยตื้นที่นั่น 5555

จริงๆ อยากตอบคอมเม้นท์ให้หมดเลย แต่เวลานี้คนแต่งเริ่มเบลอแล้วเจ้าค่ะ..แหง่ว
วันนี้ไปดีก่า ฟิ้ววววว

ก่อนจากกันในพาทนี้ก็ขอขอบคุณเม้นท์ทุกคอมเม้นท์เลยนะค่ะ ที่ให้กำลังใจ
ไม่มีอะไรจะเอื้อนเอ่ยนอกจากคำว่า ขอบคุณจ้า....

ใครเม้นขอให้จินเมะรักกันตลอดไป เอิ๊กกกก! >_